Akkoortje 30
The day after
De dag na het optreden een column kan natuurlijk maar over één ding gaan: het succes van ons Stadhuiskoor in het Kapelletje. Samen met drie andere koren hebben we een gezellige middag gehad. Ieder koor met een heel eigen repertoire. Wij waren onderscheidend; niet alleen door de hoedjes, maar vooral door het feit dat we a capella zongen. De zaal wordt voornamelijk gevuld door koorleden, maar gelukkig zijn er ook nog ‘echte’ bezoekers naar ons komen luisteren.
Sommigen zullen zich, vlak voordat we het podium op moesten, afgevraagd hebben: wat is er nu eigenlijk zo leuk aan een concert geven? Waarom heb ik me opgegeven om mee te doen? Ik weet zeker dat iedereen die vraag na afloop kon beantwoorden. Het is een kick om op je mooist de geoefende liederen ten gehore te brengen. De adrenaline stroomt na afloop door je lichaam. Daarnaast genereert het ook een gevoel van saamhorigheid: op het podium voel je ‘die klus klaren we samen’! Ook is zingen voor publiek heel anders dan ons samen kwelen tijdens de repetitie. We roepen altijd, ikzelf incluis: ‘we hoeven niet zo nodig op te treden.’ Toch merk je op zo’n middag dat de interactie met het publiek zingen heel speciaal maakt. De stilte die er valt als we een zacht wiegelied zingen of het meezingen van het publiek bij onze uitsmijter. Kippenvel en een adrenalinekick!
Alhoewel het absoluut om het zingen gaat, is het toch ook leuk om je als Stadhuiskoor te presenteren. De geluids-en lichttechnicus hielp ons erbij, alhoewel de helft van de koorleden op een geven moment door het paarse licht de muziek en de tekst niet meer kon lezen, maar dat is bijzaak. Onze hoedjes droegen bij aan een mooi schouwspel: de foto’s op de site leveren het bewijs. Vooral de rode hoedjes deden het heel goed! Wat een ontlading toen de hoedjes na afloop de lucht in mochten. Natuurlijk wilden we naderhand horen, van Janneke en ons publiek, dat het ‘geweldig’ was, maar in principe is het zo: ben je zelf tevreden en vond je het leuk, dan was het goed!
Dus, op naar het volgende optreden, onze kerstshow in Capelle aan den IJssel en wie weet zit er nog wat anders in het vat. We zijn bijna zover dat we ons willen gaan opgeven voor Rotjekoor 2027, zoals ze zelf zeggen het meest gerse korenfestival van Rijnmond e.o., met de nadruk op ‘bijna’. In onze euforie hebben we het onderling ook nog gehad over een korenreis. Even dromen met elkaar. Zingen in de Gedächtniskirche in Berlijn of tijdens het Ravello Festival in Campania langs de Amalfikust, Italië. Wat zou dat magisch zijn. Romantischer kunnen we het niet krijgen. Met de benen weer op de grond kunnen we het ook dichter bij huis zoeken. Wat dachten jullie van een flashmop? Ook dat idee kwam in onze gesprekken voorbij. Een flashmop doe je in een openbare ruimte of café. Je mengt je als koorleden onder de mensen en op een afgesproken teken staan de leden één voor één (of twee voor twee, drie voor drie, etc.) op en beginnen te zingen. Indrukwekkende voorbeelden hiervan zijn: https://youtu.be/ARwZ3scXQ7U?si=fOYR6tRAbEbsHGOl en https://youtu.be/L3-5WgSp8ps?si=xBJxm6n9woSz0HGB
Jullie zien het als we samen zijn is er inspiratie genoeg. Welk idee gaat het worden? Wordt vervolgd.